Evolutionair is het reuze verstandig dat ons brein zo veel gespitster is op negatieve gebeurtenissen dan positieve, want als je in je ene ooghoek een enge leeuw op je af ziet komen en in de andere een heerlijke aardbeiplant, dan is het toch zaak om de zo spoedig mogelijk de aftocht te blazen.

Dit mechanisme heet ook wel de negativiteitsbias. Psycholoog Roy Baumeister deed eens een interessant experiment: voor de ogen van een groep mensen stopte hij een gesteriliseerde, -dus- dode kakkerlak heel eventjes in een glas appelsap en haalde hem er gelijk weer uit. Het merendeel van zijn omstanders weigerde vervolgens een slok van de appelsap te nemen: rationeel is er helemaal niks mis met die appelsap, maar ons oude brein vertrouwt het toch niet. En die is de baas over ons.

Datzelfde mechanisme gaat ook op voor heel negatieve gebeurtenissen zoals het meegemaakt hebben van een trauma. Eén negatieve gebeurtenis heeft veel en veel meer impact op je leven dan een veelvoud aan positieve.

Een rottige seksuele ervaring telt veel zwaarder dan een heerlijke vrijpartij.

En denk ook aan religies: 1 enkele heftige zonde kan je voor altijd tot de hel veroordelen. Maar om heilig verklaard te worden, zijn eeuwen van goed gedrag en een jubelende reputatie nodig.

Dit stuk gaat en kan niet eindigen met: en dus moeten we..
Nee, het is meer ‘food for thought’